خوش اومدی عاشق

ستاره وقتی میشکنه میشه: شهاب

ولی

دلی که میشکنه میشه: سوال بی جواب 

گفتمش بی تو چه باید کرد؟            عکس رخساره ی ماهش را داد

 

گفتمش همدم شب هایم کو؟             تاری از زلف سیاهش را داد

 

وقت رفتن همه را می بوسید           به من از دور نگاهش را داد

 

یادگاری به همه داد و                  به من انتظار سر راهش را داد

عشق يعني سالهای عمر سخت

       عشق يعني زهر شيرين بخت تلخ

             عشق يعني خواستن له له زدن                           

            عشق يعني سوختن پر پر زدن            

                  عشق يعني جام لبریز از شراب          

                        عشق يعني تشنگی يعني سراب

 عشق يعني لایق مریم شدن

عشق يعني با خدا همدم شدن 

      عشق يعني لحظه های بي قرار

            عشق يعني صبر يعني انتظار     

                  عشق يعني از سپیده تا سحر      

                        عشق يعني پا نهادن در خطر                    

  عشق يعني لحظه ي ديدار يار                      

 عشق يعني دست در دست نگار            

       عشق يعني آرزو يعني امید

             عشق يعني روشني يعني سپيد 

                   عشق يعني غوطه خوردن بین موج 

                                  عشق يعني رد شدن از مرز اوج

شب مکررمان را بروز آوردیم و در پناه درختان و در پناه سکوت

قدم زدیم در این جاده های طولانی

به ما اجازه ندادند

که در عزیزترین لحظه های بیخبری

به پاس خاطر دلهایمان که خاموش است

به عاشقانه ترین روزها بیندیشیم

و پر کنیم فضا را ز عطر خاطره ها

و شهر خفته و بیمار را به چلچراغ غزلهایمان بیارائیم

تو ای زلال ترین چشمه ی نوازش و مهر

که باشکوه تر از روزهای پائیزی

میان ما شب طولانی زمان جاریست

تو خوب میدانی

که سالهای جدائی به ما چگونه گذشت

هنوز در دل این کوچه های خاطره خیز

طنین زمزمه ی عاشقانه میپیچد

و ذهن پنجره از انتظار لبریز است

***

تو ای نهایت خوبی!چگونه باید گفت؟

که این زمانه ی نفرینی

که این هوای غبار آلود

که این فضای شناور میان آتش و دود

و روزهای سیاه گرسنگی هرگز

به ما مجال ندادند

به عاشقانه ترین لحظه ها بیندیشیم

چقدر سخته تو چشهای کسی که تمومه عشقت رو ازت دزدید وبجاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه

داد نگاه کنی و به جای اینکه پر از کینه و نفرت باشی حس کنی هنوز دوسش داری

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی ولی وقتی که دیدیش هیچی بجز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی دلت میخواد باز سرت رو به دیواری تکیه بدی که یه بار کل وجودت زیر آواره غرورش له شده

چقدر سخته وقتی که پشتت بهشه و اشک گونه هاتو خیس میکنه مجبوری بخندی تا حس کنه هنوزهم دوسش داری

چقدر سخته وقتی گل آرزوهاتو تو باغ دیگری میبینی و اون وقت زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک...

شاگردی از استادش پرسید: عشق چست؟

استاد در جواب گفت: به گندمزار برو و پربارترین خوشه را بیاوراما در هنگام عبور از گندمزار به یاد داشته باش كه نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی!

شاگرد به گندمزار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسید: چه آوردی؟ و شاگرد با تكان سر جواب داد: هیچ! هر چه جلو میرفتم، خوشه های پرپشت تر میدیدم و به امید پیدا كردن پرپشت ترین، تا انتهای گندمزار رفتم.

استاد گفت: عشق یعنی همین!

شاگرد پرسید: پس ازدواج چیست؟

استاد به سخن آمد كه: به جنگل برو و بلندترین درخت را بیاور اما به یاد داشته باش كه باز هم نمی توانی به عقب برگردی!

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهی با درختی برگشت. استاد پرسید كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را كه دیدم انتخاب كردم. ترسیدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم.

استاد باز گفت: ازدواج هم یعنی همین

باز به چه خیره مانده ای؟

چشمانت چه کسی را میکاود و در پشت پلکانت چه کسی را می بینند؟

مگر به یاد نداری روزی که دست در دست باد، رقصان میرفت...؟

و تو ... سالی بگذشت و همچنان خیره ای...

چشم به راهی خیره کردی که انتهایش، زمان تمام میشود...

عزیزکم پلک هایت را باز کن ... ببین .... بنگر... نگاه کن ... تمام شد... نیست .... رفت ...

برخیز تا برویم با هم، اما نه از آن راه...

بیا تا از سوی دیگر برویم ... راهی برای خود بگشائیم... راهی به سوی آسمان...

دستت را به من بده ... برویم ... مگر نمی بینی که منتظر ما هستند......!

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریای ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

 

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

 

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن

         اسرار     يعني    

منشأ وزمان پیدایش چهارشنبه سوری دقیقاً مشخص نیست. اما در ایران باستان، روز چهارشنبه آخر سال نحوست داشته است و برای رفع نحوست، آتش را که مظهر فروغ ایزدی بوده است روشن می کردند و از روی آن می پریدند.

باورود اسلام به ایران تا قبل از انقلاب اسلامی، این مراسم پابرجا ماند؛ چون آتش در اسلام جزو مطهرات است و هرچیز ناپاکی که در آتش بسوزد پاک و طاهر می شود. از طرفی، اعراب هرچهارشنبه را نحس می دانند و نحوست این روز را به وسیله ی افروختن آتش رفع می کنند. پس از انقلاب اسلامی و به ویژه در دوران جنگ هشت ساله    ی ایران و عراق که برگزاری عروسی نیز به نوعی مذموم بود، این سنت دیرینه، به مدد تبلیغات منفی، رفته رفته کمرنگ شد و امروزه آنچه درشهرهای بزرگ ایران، به خصوص تهران در این شب انجام می  گیرد بیشتر به جنگ و نزاع شبیه است تا سور و شادی.
حدود بیست و چند سال پیش، شب چهارشنبه ی آخر سال مراسم متنوعی داشت که در استانهای مختلف به اشکال گوناگون صورت می پذیرفت و اکنون نیز برخی از آن رسوم در بعضی از استانهای ایران برگزار می شود که در این نوشته به برخی از آنها اشاره شده است:
1- استان آذربایجان شرقی
تبریزی ها در شب چهارشنبه سوری به روی هم آب یا گلاب می پاشند و معتقدند آب پاشیدن، زندگی را با سعادت قرین می کند. از دیگر رسوم ضروری این شب، فرستادن خُنچه از منزل داماد به منزل عروس است. در این خنچه معمولاً میوه،شیرینی، گلدانهای پرگل، ماهی و خلعت(پارچه) برای خانواده  ی عروس و خود عروس گذارده می شود. دختران دم بخت تبریزی هنگام پریدن از روی آتش می خوانند:
« بختم آچیل چهارشنبه» یعنی: چهارشنبه! بختم را بازکن.

2- استان آذربایجان غربی
خانواده های ارومیّه ای در این شب به خانه  ی مسن ترین فرد فامیل می روند و به خوردن آجیل سرگرم می شوند. آجیل حتماً باید از هفت نوع خوراکی تهیه شود. این هفت نوع خوراکی می تواند از بین خوراکیهای زیر باشد:
انجیر، کشمش، مویز، خرما، توت خشک، فندق، بادام، گردو، سنجد، نخودچی، آب نبات، تخمه بدون نمک، باسلق، برنجک(برنج بوداده) برگه هلو، برگه زردآلو و گندم برشته. کسی که مرادی و حاجتی دارد، باید تقسیم آجیل را به عهده بگیرد تا مرادش برآورده شود.

3- استان اردبیل
در مغان، مردم پیش از طلوع آفتاب روز چهارشنبه، دسته جمعی به کنار رودخانه می  روند، آتشی بر می افروزند و جوانان در آنجا به سوارکاری می پردازند و هنگام بازگشت، زنان ظرف هایشان را از آب رودخانه پر می  کنند و به خانه می آورند و آب آن را به دور و برخانه می پاشند که با این کار، سال جدید، سالی سرشار از روشنی و زلالی و پاکی خواهد بود.

4- استان بوشهر
بوشهری ها پس از آتش افروزی در خانه  هایشان و پریدن از روی آن، باقایق از روی آب می گذرند و معتقدند با این کار نحسی این شب از بین می رود. در ضمن کوزه  ی نویی را که تا آن زمان استفاده نکرده  اند، به دیوار می زنند تا شکسته شود تا بلا و بدبختی، مثل کوزه شکسته شود.

5- استان خراسان
در خراسان مراسم کوزه شکستن به این طریق است که درون کوزه های کهنه مقدار نمک که علامت شور بختی است و مقداری ذغال که علامت سیاه بختی است و یک سکه کم ارزش پول می ریزند و تمام افراد خانواده آن را به دور سر می چرخانند و آخرین نفر کوزه را از پشت بام به کوچه پرت می کند و می گوید:
«درد و بلام توکوزه
راه بیفته بره تو کوچه»
در بعضی از نقاط خراسان در این شب به جای آش، چهار نوع پلو می پزند. این پلوها عبارتند از: رشته پلو، عدس پلو، زرشک پلو و ماش پلو که معمولاً به فقرا، نزدیکان و همسایگان می دهند. در آجیل خراسانی ها مطلقاً نمک وجود ندارد، چون نمک را علامت شوربختی می دانند.

6- استان خوزستان
در اهواز ،پس از پریدن از روی آتش، مراسم قاشق زنی انجام می گیرد که خانواده ها، خوراکی یا آجیل شور و شیرین در ظرف قاشقزنان می ریزند.

7- استان سیستان و بلوچستان
در سیستان مردم گونی، پتو و نمد کهنه را به صورت گلوله در می آورند و آن را در غروب آخرین چهارشنبه سال، آتش می زنند و معتقدند که نحوست این شب با این عمل از بین می رود.

8- استان فارس
در شیراز برای گشودن بخت دختران در شب چهارشنبه سوری به سعدیه می روند و از آب استخر سعدیه بر سر وروی دختران می  ریزند. زنان نیز با ریختن این آب به روی خود، معتقدند که مهرشان در دل شوهر بیشتر می شود. در این شب زنان برای برآورده شدن حاجاتشان زیر منبر مسجد جامع شهر دعا می خوانند و پس از دعا خواندن، حلوا و آش می پزند.

9- استان کردستان
مردم کردستان مخصوصاًروستائیان، دسته جمعی به صحرا و کنار چشمه سارها می روند و پس از مدتی که به شادی و پایکوبی و کشتی گرفتن گذراندند، هنگام مراجعت به خانه، هرکسی مقداری سنگریزه جمع می کند و بدون آنکه به پشت سرخود نگاه کند، سنگریزه را از روی شانه به عقب پرتاب می کند و بدین ترتیب بلا و آفت را از خود دور می سازد.
از دیگر مراسم این شب، شال اندازی است که عده ای از جوانان بالای پشت بام خانه  ها و کنار درها و پنجره های همسایگان و ثروتمندان می روند و ضمن خواندن سرود و تصنیف، از دریچه ای ،شال را آویزان می کنند. اهل خانه هدیه ای را به شال می بندند که معمولاً سکه، تخم مرغ، شاخه نبات، کله قند، جوراب یا نخودچی و کشمش است.

10- استان کرمان
در کرمان مقداری ذغال، نمک، سکه ی کم ارزش پول و کمی نان درکوزه خالی می  ریزند و شب چهار شنبه سوری آن را از بالای بام به کوچه پرتاب می کنند تا بلا و کمبود از همه چیز مخصوصاً از آنچه در کوزه است دور شود.

11- استان گیلان
در روستاهای اطراف رشت، غروب شب چهارشنبه سوری، در پنج منطقه پوشال برنج را با فاصله کنار هم می چینند، سپس آنها را آتش می زنند و برای دفع چشم زخم، اسپند در آتش می ریزند و افراد هرخانواده از بزرگ به کوچک، سه مرتبه از روی آن می پرند و این ترانه را به گویش گیلکی می خوانند:
«گل گل چهارشنبه
به حق پنجشنبه
نکبت بی شه
دولت بی یه
زردی بی شه
سرخی بی یه»
یعنی: آتش سرخ چهار شنبه! به حق پنجشنبه نکبت برود، دولت بیاید. زردی برود، سرخی بیاید.
پس از پریدن از روی آتش ترقه در می کنند به این معنی که از نحوست چهارشنبه در امان باشند.
در این شب خورشت«ترشه تره» می پزند و آن را با کته، ماست و دوغ می خورند. صبح فردا (روز چهارشنبه) خاکستر برجای مانده از آتش شبانه را جمع می کنند و پای درختان میوه می ریزند به این نیّت که درختان بارورشوند و میوه ی بیشتری بدهند.

12- استان لرستان
در این شب در خرم آباد هیزم را به هفت دسته تقسیم می کنند و با فاصله های معینی در یک ردیف می چینند و آتش می زنند و باخواندن:
«زردی مه د تو، سرخی تو د مه»
یعنی: زردی من از تو و سرخی تو از من و از روی آن می پرند.

13- استان مازندران
در روستاهای مازندران در شب چهار شنبه سوری، علاوه برکشتی گرفتن و اسپند دودکردن، انواع آشها پخته می شود از جمله «آش هفت ترشی» که از هفت نوع سبزی و هفت نوع ترشی و هفت نوع حبوبات در آن استفاده می شود و نیز«گزنه آش » که یکی از سبزی های مصرفی در آن، گزنه است. اعتقاد براین است که خوردن این آش بسیاری از بیماریها و کسالتها را از بین می برد.

14- استان مرکزی
در این استان، علاوه بر مراسم آتش بازی، برای آمرزش اموات مقداری خرما یا شکر پنیر تهیه می کنند؛ و یا حلوا درست می کنند و سرگذر می ایستند و به عابران تعارف می  کنند. هر رهگذر وظیفه دارد یک دانه بردارد و قبل از خوردن، برای آمرزش اموات خیرات دهنده، حمد و سوره ای بخواند و سپس خوراکی را بخورد.

قصاب با دیدن سگی که به طرف مغازه اش نزدیک می شد حرکتی کرد که از مغازه دورش کند اما ناگهان کاغذی را در دهان سگ دید .کاغذ را گرفت.روی کاغذ نوشته بود" لطفا ۱۲ سوسیس و یه ران گوشت بدین" . ۱۰ دلار همراه کاغذ بود. قصاب که تعجب کرده بود سوسیس و گوشت را در کیسه ای گذاشت و در دهان سگ گذاشت. سگ هم کیسه راگرفت و رفت.
قصاب که کنجکاو شده بود و از طرفی وقت بستن مغازه بود تعطیل کرد و بدنبال سگ راه افتاد .
سگ در خیابان حرکت کرد تا به محل خط کشی رسید . با حوصله ایستاد تا چراغ سبز شد و بعد از خیابان رد شد.قصاب به دنبالش راه افتاد. سگ رفت تا به ایستگاه اتوبوس رسید نگاهی به تابلو حرکت اتوبوس ها کرد و ایستاد .قصاب متحیر از حرکت سگ منتظر ماند .
اتوبوس امد, سگ جلوی اتوبوس امد و شماره انرا نگاه کرد و به ایستگاه برگشت .صبر کرد تا اتوبوس بعدی امد دوباره شماره انرا چک کرد اتوبوس درست بود سوار شد.قصاب هم در حالی که دهانش از حیرت باز بود سوار شد.
اتوبوس در حال حرکت به سمت حومه شهر بود وسگ منظره بیرون را تماشا می کرد .پس از چند خیابان سگ روی پنجه باند شد و زنگ اتوبوس را زد .اتوبوس ایستاد و سگ با کیسه پیاده شد.قصاب هم به دنبالش.
سگ در خیابان حرکت کرد تا به خانه ای رسید .گوشت را روی پله گذاشت و کمی عقب رفت و خودش را به در کوبید .اینکار را بازم تکرار کرد اما کسی در را باز نکرد.
سگ به طرف محوطه باغ رفت و روی دیداری باریک پرید و خودش را به پنجره رساند و سرش را چند بار به پنجره زد و بعد به پایین پرید و به پشت در برگشت.
مردی در را باز کرد و شروع به فحش دادن و تنبیه سگ و کرد.قصاب با عجله به مرد نزدیک شد و داد زد :چه کار می کنی دیوانه؟ این سگ یه نابغه است .این باهوش ترین سگی هست که من تا بحال دیدم.
مرد نگاهی به قصاب کرد و گقت:تو به این میگی باهوش ؟این دومین بار تو این هفته است که این احمق کلیدش را فراموش می کنه !!!

نتیجه اخلاقی :
اول اینکه مردم هرگز از چیزهایی که دارند راضی نخواهند بود.
و دوم اینکه چیزی که شما انرا بی ارزش می دانید بطور قطع برای کسانی دیگر ارزشمند و غنیمت است .
سوم اینکه بدانیم دنیا پر از این تناقضات است.
پس سعی کنیم ارزش واقعی هر چیزی را درک کنیم و مهمتر اینکه قدر داشته های مان را بدانیم

گفتي که دگر در تو چنان حوصله اي نيست

گفتم که مرا دوست نداري گله‌اي نيست

رفتي و خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله‌اي نيست

 

شکست عهد من و گفت هر چه بود گذشت

به گريه گفتمش آري و چه زود گذشت بهار بود و تو بودي و عشق بود و اميد

بهار رفت و تو رفتي و هر چه بود گذشت 

 

دلم در حلقه غمها نشسته

زبانم بسته و سازم شکسته
وجودم پر ز شعر عاشقانه ست

تو را مي خواهم و اينها بهانه ست

 

آسمان وقف نگاهت گل من

مانده ام چشم براهت گل من

هر کجا هستي و باشي گويم

که خدا پشت و پناهت گل من

 

همدم گل گشته ام همبستر خاکم مکن

قطره قطره مي چکم از چشم خود پاکم مکن ...

 

ترک ما کردي برو هم صحبت اغيار باش

با ما چون نيستي باهرکه خواهي يار باش

 

اگر درياي دل آبيست تويي فانوس زيبايش

اگر آيئنه يک دنياست تويي مفهوم و معنايش
تو يعني دسته اي گل را از آن سوي افق چيدن

تو يعني پاکي باران تو يعني لذت ديدن

تو يعني يک شقايق را به يک پروانه بخشيدن

تو يعني از سحر تا شب به زيبايي درخشيدن
تو يعني يک کبوتر را زتنهايي رها کردن

خداي آسمان ها را به آرامي صدا کردن
تو يعني روح باران را متين و ساده بوسيدن

و يا در پاسخ يک لطف به روي غنچه خنديدن
اگر چه دوري از اينجا تو يعني اوج زيبايي

کنارم هستي و هر شب به خوابم باز مي آيي
اگر هرگز نمي خوابند دو چشم سرخ و نمناکم

اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم
ولي يادم نخواهد رفت که ياد تو هنوز اينجاست

ميان سايه روشن ها دل شيداي من تنهاست
نبايد زود مي رفتي و از دل کوچ مي کردي

افق ها منتظر ماندن که از اين راه برگردي
 اگر يک آسمان دل را به قسط عشق بردارم

ميان عشق و زيبايي تورا من دوست مي دارم

آدمک آخر دنیاست بخنــــد

آدمک مرگ همین جاست بخنــد

دست خطــی که تو را عـاشق کرد

شوخی کاغــذی ماست بخنــد

آدمک خر نشــوی گریه کنی !

کل دنیا ســراب است بخنــد

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخنـد ....

به حق ساقي کوثر وجودت بي بلا باشد

سر دستت علي گيرد نگهدارت خدا باشد

 

به غم کسي اسيرم که ز من خبر ندارد

عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هرکه گويد دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

 

دوستان را يادکردن عار نيست

قيمت کاغذ که صد دينار نيست

دوستان را ياد کن تا زنده اي

بعد مردن دوستي در کار نيست

 

تورا مي خواستم تا در جواني

نميرم از غم بي همزباني غم بي همزباني سوخت جانم

چه مي خواهم دگر زين زندگاني؟!

 

دگر حس شقايق را نداري
هواي قلب عاشق را نداري
واز چشمان خونسرد تو پيداست

که شور عشق سابق را نداري

 

گر دلي دارم بدان در دست توست

گر تني دارم بدان سر مست توست

گر دلم را بشکني باز هم چه سود

کين دل ساده من پيوست توست

 

خبر به دورترين نقطه جهان برسد

نخواست او به منٍ خستهٍ بي کمان برسد شکنجه بيشتر از اين که پيش چشم خودت کسي که سهم تو باشد به ديگران برسد خدا داند که من نفرين نمي کنم نکند به او که عاشق او بوده ام زيان برسد خدا کند فقط اين عشق از سرم برود خدا کند که فقط زود آن زمان برسد...  

چشم چشم دو ابرو ...... نگاه من به هر سو

پس چرا نيستي پيشم ؟..... نگاه خيس تو کو ؟

گوش گوش دوتا گوش ..... يه دست باز يه آغوش

بيا بگير قلبمو ..... يادم تورا فراموش

چوب چوب يه گردن ..... جايي نري تو بي من !

دق مي کنم ميميرم ..... اگه دور بشي از من

دست دست دوتا پا ..... ياد تو مونده اينجا

يادت مياد که گفتي ..... بي تو نميرم هيچ جا

من ؟ من ؟ يه عاشق ..... همون مجنون سابق

            

به جاي مقدمـــــــــــــــــــــــــــه

((به استان مهربان ترين كسي كه مي شناسمش))

 

نازنين

چنانت دوست مي دارم

وچنانت

        مي شناسم

كه جرات مي كنم

                دهانم را

                     رابردن نامت

                     بي پيشوندهاي

                                     نالازم شاه وسلطان

                                                          متبرك كنم

من بچه محل كبوترهاي شمايم

وهيچ عقابي نيست

                     كه

                       برخي نگاهم نباشد

                                        همچنانكه

                                                 هيچ جباري

                                                         كه بيمناك،آهم

 

 

درشگفتم

        نفرين كدام پير

                     با انان  است

                                   كه

                                      دستانشان

                                                ازتو

                                                      تهي ماند

 

گيرم

به فاصله ي چشم بستني وگشودني.

اي ي ي مهربان

               سبزناي پرچمت

                            كدام زمستان را

                                           بهارنخواهدكرد ...؟

 

بـــــــــــوي ســـــــــــــرخ ســـــــــــــيب

 

 

عيدتوي كوچه هاست

لحظه ها

         شادوگرم وپر ترانه اند

 

 

خاكهاي نرم ومهربان

                      كه هيچ

        سنگهاي سخت وتيز

                           نيز

                          مستعدرويشند

خانه ها

       ميزبان

             كوزه هايي از

                            جوانه اند

بوي تازگي

          شهر را

               عبور مي كند

چندروز پيش

           عيد راپيشواز رفته ام

خانه راتكانده ام

حياط را

         رفت وروب كرده ام

قلب را

پاكتر ز پاك

        باهزاركارخوب كرده ام

 

لحظه ي

        حلول سال نوست

سال كهنه

         مي رود كه

                    جابجا شود

سال تازه

         بي قرار

                لحظه

                     رسيدن است .

دركنار سفره

            هفت سين سبز را

                           انتظار مي كشيم

انتظار مي كشيم

               تاصداي توپ

               عيدرا

                   درتمام شهر

                             منتشر كند.

دركنار سفره

            مثل سالهاي پيش

مادرم،نشسته است .

 

مادري كه

          خسته است

مادري كه

         دستهاي مهربا ن او

كار سخت را

            پنبه بسته است

درهمين

      يكي، دوسال

               برف پيري

                       ازسرش گذشته است .

چشم خيس او

قاب عكس روي طاق را

                      به خون نشسته است

چفيه پدر

       هنوزهم

        ازشميم سرخ عشق

                         تازه است

وپلاك كوچكش

مثل افتاب

        برق مي زند

 

جانماز او

         ابتداي اسمان وخانه است.

باتمام اينكه

        هركجاي خانه

                    از حضوراو

                                 پراست.

جاي او

      دركنار سفره

                   سبز نيست

سخت، خالي است

مادرم

     اگرچه

          مثل ابر

                درهواي گريه است.

بازهم

    به خاطرحضورمن

                   اشك را

                      مهارمي كند

 

 

 

ودوباره

       صبر

           شرمگين

                  ان شكوهمند مي شود .

غم

   فضاي خانه را

               تنگ كرده است

بيش ازاين

        نمي توان

               زيرچتر غم

                            نشست

درمسير خانه ي اميدمان

                     پابه راه مي شويم

روبه گنبد

          امام

            مهربانترين كسي

                              كه

                              مي شناسمش

                                       سلام مي كنيم.

 

 

موقع ورود

          دسته اي از كبوتران

                         روبه سمت ما

                                   بق،بقوكنان

                                           پيشواز مي كنند

درنگاه مادرم

             كه پيش ازاين

                        ابرغم دران

                                  لانه كرده بود

سبزي حضور

             جلوه

                كرده است.

صحن بوي سيب سرخ مي دهد

چشمهاي من

            درميان پركشيدن

                            كبوتران

                                  تاب مي خورد.

قلب سردم

        ازحضور روشني

                       گرم مي شود

 

دست مهرباني

             ازسرم

                عبور مي كند

پاي تا به سر

           نگاه مي شوم

ناگهان

       پدر

         روبروي من

                   دركنار مادرايستاده است

ولبان روشنش

              غرق خنده است .

چشمهايش

            از

              اميد

                حرف مي زنند

مادرم،شكفته مي شود

من

    شكوفه مي كنم

                  بهار مي شوم

 

 

وصداي گرم وپرطنين سازهاي دسته ي نقاره زن

                                        ازفرازصحن

                                        سال تازه را

                                                  درتمام شهر

                                                             جار مي زنند

عيد مي شود

روزوروزگار

              روشن وسپيد مي شود

وقت ديده بوسي و

گفتن وشگفتن

            ((عيدتان سعيد))

                           مي شود.